„Mickey 17” – moralitet o kosmicznym kapitalizmie z mrugnięciami do współczesnej polityki USA.
Reżyser „Parasite”, „Host” i „Snowpiercer” zrobił film w swoim stylu – autorski, rozpoznawalny i inny (to chyba odpowienie słowo).
Ktoś kiedyś powiedział, że każdy film SF to tak naprawdę obraz i jakimś współczesnym problemie wsadzonym w estetykę „kiedyś, w przyszłości”.
I dokładnie tak jest w przypadku Mickey 17 gdzie losy klonowanego, ofermowatego Pattison są podstawą do zastanawiania się czy jednak nie taniej będzie korzystać z ludzkiej pracy (i życia) zamiast inwestować w roboty czy AI.
I tutaj mały wtręt – mój dysonans polega na tym, że czytałem książkę na podstawie której nakręcono film. I książka jest o wiele fajniejsza bez tego klimatu „pokażemy wam Trumpa / Muska” (miejscami zbyt szarżujący Ruffalo) bo w filmie to idzie w nieznośną parodię.
Nic nowego nie dowiecie się o świecie, być może raz czy dwa lekko uśmiechniecie. Ani to jest popis CGI, ani kino nakierowane na aktorów.
To nie jest zły film tylko ktoś się uparł żeby dać bardzo dobremu reżyserowi średni scenariusz.
PS Po tylu latach, z bardzo podobnym wątkiem nadal kameralny „Moon” z Samem Rockwellem jest majstersztykiem.
Daję 5/10 #kurasmovie
