„Joker”. Zrobiono ogromną krzywdę temu filmowi wrzucając go do wora kolejnego obrazów o superbohaterach. Bo jak porównać strzelanie laserami z oczu i latanie w pelerynkach do sceny morderstwa po której połowa publiczności chce wyjść z kina?
On by się bronił a nawet był lepszy gdyby to była opowieść o Arthurze Flecku z pewnego dużego miasta.
I tutaj pełna zgoda z Martinem Scorsese, że obrazy Marvela to „not cinema” tylko „theme parks” – patrząc na poprzednie kreacje Jokera to ta stworzona przez J.Phoeniksa ma się nijak do poprzednich filmów.
Po prostu je depcze i ściera na proch. To nawet nie jest taki marvelowski „Logan” tylko ciężki dramat psychologiczny. Czasami zbyt przytłaczający i brudny.
Jest wiele opisów czym jest aktorstwo i jak tworzy się postać. Dla mnie Phoenix podłączył się do mroku i tych wszystkich emocji o których nie chcemy mysleć i niczym megafon je zwielotrotnił.
Patrząc na jego poprzednie role (jeśli ktoś nie widział polecam „Nigdy cię tu nie było”) i to co zaserwował w czasie promocji (?) „I’m still here” boję się, że tego mroku pewnego dnia nie zatrzyma. Serio bałbym się usiąść koło niego w autobusie. Jeśli Phoenix nie dostanie Oscara to przyjdą klauni i spalą to całe Hollywood.
Wracając do samego filmu. Jest poruszający. Niepokojący i męczący poprzez pokazywanie nam tego czego nie chcemy widzieć i doświadczać jako „zdrowi” i „normalni” członkowie społeczeństwa.
Ubrany w scenofrafię z lat 80-tych (?) Jest brutalnie i niesamowicie aktualny – ja go odczytuję jako nawiązania do kryzysu w USA, powszechnej radykalizacji i zaborczej roli mediów.
Nie będę namawiał i przekonywał – ten obraz już jest jednym z najlepszych filmów jakie zobaczycie. Bo musicie przejrzeć się w tym szaleństwie jakim nazywamy swoje życie.
10,5/10 #kurasmovie
