„Dzień matki” (Netflix) to taki średnio udany zlepek „Johna Wicka” i trochę marvela (ten z Adamczykiem) z główną żeńską rolą.
Są bardzo fajne pomysły na sceny, color grading „dopowiadający” sceny, świetna Agnieszka Grochowska (naprawdę baaardzo dobrze przygotowana fizycznie i dynamiczny montaż – Ana de Armas może się wiele nauczyć od Grochowskiej jak grać sceny walki).
Są fajne smaczki, puszczenie popkulturowego oka („Uprowadzona” ale i „Nobody” czy „Atomic Blonde” silnie cytowane) gadżeciki i szczególiki robiące klimat.
Ok, a co nie zagrało?
Niestety scenariusz, który chyba opacznie stał się komedią. Szkoda, też, że jednak twórcy nie poszli w klimat „noir” a postanowili stworzyć galerię wystylizowanych, słowiańskich freaków, którzy co krok wypowiadają „kultowe” teksty. Wyszło groteskowo i po prostu źle.
Co do scenariuszowych mielizn to mamy ukrywającą się i głęboko zakonspirowaną agentkę, która w pierwszej scenie wszczyna bójkę (nie pierwszą zresztą) to ja się zastanawiam czy komuś nie wypadło kilka stron scenariusza.
Serio, naprawdę szkoda bo to mógłby być fajny film dla oka, ale też można by było powiedzieć, że ma fabułę, która nie obraża inteligencji widza.
Podsumowując: jest fajna warstwa wizualna (ale to już znak rozpoznawczy Mateusza Rakowicza), ale zabrakło treści.
Daję 3,5/10 #kurasmovie
