Brokat (Netflix) – nazwałbym ten serial po prostu „kinem realizmu magicznego w klimatach PRL”. Nie dajcie się zwieść – to nie jest serial sensacyjny (z cyklu „jak zostałem / pokochałem” itd), ale raczej kino społecznie zaangażowane pokazujące co robiliśmy żeby wyrwać się ze szponów systemu, partii, ról społecznych, bigoterii, biedy, głupoty i szarości.
Na pierwszym planie to opowieść o kobietach „kupczących swoimi wdziękami”, ale bardzo ciekawe są też kolejne plany – układanie się z systemem (Kisiel nazwał to „urządzaniem się w dupie”), marzeniami o innym świecie i po prostu dobrą zabawą (tutaj za tło robi lat 1976 w Sopocie czyli czas „wydarzeń radomskich”, zachłyśniećia się pierwszymi przejawami konsumpcjonizmu i gierkowską, „małą stabilizacją”).
Mamy świetne role Heleny (świetna Magdalena Popławska) czyli „kobieta po przejściach” grająca z władzą, klientami i samą sobą, Marysia (bardzo ciekawie grająca Matylda Giegżno) czyli młoda studentka na progu wielkich, życiowych wyborów oraz Pola (Wiktoria Filus), mama i biznesmenka.
Z ról panów na pewno warto pochwalić (jak zawsze niesamowitego i niejednoznacznego) Łukasza Simlata oraz wodzireja Bogdana (Bartłomiej Kotschedoff).
Bardzo fajne, niesamowicie klimatyczne zdjęcia no i muzyka – ech, ależ się chciało komuś wygrzebać te wszystkie niesamowite hity z PRL’u, które ta pięknie „dopowiadają” sceny.
Jeśli ktoś szuka ciekawej kontry do (będę się dalej upierał, że miałkiego i nudnego) drugiego sezonu „Białego Lotosu” to zapraszam na seans z „Brokatem” – będziecie mieli o wiele bardziej ciekawie podane kwestie „transakcyjności w relacjach”, wątki LGBT, łamanie norm społecznych, pytania o role społeczne i kondycję rodziny.
Trochę bym ponarzekał na niektóre wątki i scenariuszowe wybory autorów serialu (bo miałem wrażenie, że niektóre postacie „gubiły się” scenarzystom), ale to serio, mała skaza na tym „Brokacie”.
Dobre, fajne, bijące ciepłem (pomimo ciężkiego tematu) kino z klimatem.
Daję 8/10 #kurasmovie
