„John Wick 4” – czy to jest złe kino. Bardzo. Czy to jest nudny film. Tak. Czy warto go zobaczyć? Dla tych, co lubią tą serię na pewno – reszta może spokojnie olać tę produkcję.
Jeśli przyjmiemy, że to wszystko zaczęło się od śmierci psa Johna i przez 4 części Keanu morduje wagony ludzi, no cóż – ja wysiadam
Lubię złe filmy. Nadal czasami oglądam nałogowo akcyjniaki z lat 90-tych. Pochłaniam w ilościach przekraczających granicę logiki złe horrory, marne filmy z kończącymi karierę gwiazdami. Uwielbiam taplać się w popkulturze.
Seria „John Wick” niebezpiecznie zawędrowała w stronę „Wanted” z tą całą tajemniczą organizacją, hotelami, milionami zabójców czających się na każdym kroku. Nie trawię, odrzuca mnie, mam alergię na takie scenariusze. Mordobicia można uzasadnic na wiele sposobów, ale błagam, niech to będzie miało jakiś sens.
Scena z krwawą rzezią w japońskim klubie z „Kill Bill” jest dobra to jest pastisz, puszczanie oka i przerysowanie. Twórcy „Johna Wicka” chcą być śmiertelnie poważni. Żarty wychodzą im przypadkowo niestety i są na poziomie takich słyszanych w „męskiej szatni po WF-ie”.
Pisząc mini recenzję części trzeciej bałem się, że powstanie kolejna część. Stało się. Keanu Reeves coraz wolniejszy, coraz mniej przekonujący jako aktor kina akcji (co doskonale widać w porównaniu do scen walki Donniego Yena czyli Mr Caina).
Scenariusz absolutnie sztampowy i nic nie wnoszący. Główny złol? Podobny do Harrego Stylesa a przerażajacy jest chyba tylko jego udawany francuski akcent (podobno poziom braku zrozumienia tej roli co obsadzenie Malika jak czarnego bohatera w ostatnim Bondzie).
Czy pojawiło się cokolowiek nowotorskiego? Tak, fajnie pomyślane są sceny na rondzie w Paryżu (łączenie CGI samochodów i kaskaderów). W pewnym film zamienia się w grę video (Hotline Miami) i trwa ona nieznośnie za długo.
Nieznośne nijakie, sztampowe, przewidywalne.
Co najgorsze – nudne.
Wolę obejrzeć pierwszego Matrixa sprzed 24 lat niż jeszcze raz któryś z filmów z tej serii.
Daję 2,5/10 #kurasmovie
